De volgorde van de Kinsey Millhone 'Alphabet' thrillers door Sue Grafton
Het concept achter de Alphabet-serie
Waarom dit zo’n slim idee is
Stel je voor: je schrijft een thrillerserie en je besluit dat elk deel begint met een letter van het alfabet. Dat is precies wat Sue Grafton deed met de avonturen van Kinsey Millhone.
Het zorgt ervoor dat je meteen weet wat je kunt verwachten, maar het maakt het ook makkelijk om de boeken te ordenen. Het is een simpel, krachtig concept dat nooit gaat vervelen. Je leest ze makkelijk in volgorde, maar je kunt ook zo een los deel oppakken.
De sfeer in de serie is heerlijk retro. We volgen Kinsey Millhone, een privédetective die haar mannetje staat.
Ze is niet zo’n type dat meteen met een pistool zwaait; ze is slim, scherp en een tikkeltje eigenwijs. Ze onderzoekt moorden en verdwijningen, maar ze heeft ook een eigen leven waar je als lezer graag in duikt. Het is de combinatie van een goede misdaad en een sterke hoofdpersoon die de serie zo verslavend maakt.
De stad die een personage is
De verhalen spelen zich af in Santa Teresa. Dit is een fictieve stad, maar iedereen die Sue Grafton kent, weet dat ze is gebaseerd op Santa Barbara in Californië.
Je voelt de zon, de zeebries en de relaxte sfeer van de Amerikaanse westkust.
De stad voelt levensecht, niet als een willekeurig decor. De straten, de cafés en de appartementen van Kinsey voelen na een paar boeken als thuis. Deze setting geeft de thrillers een eigen karakter. Het is niet duister en grauw, maar eerder zonnig met een schaduwkant.
Dat past perfect bij Kinsey Millhone. Ze is een optimist die in een mooie wereld toch de moeilijke waarheden moet blootleggen. Santa Teresa is de plek waar ze tot rust komt, maar ook de plek waar ze constant in de problemen raakt.
De complete A tot Y leesvolgorde
De vroege jaren: A tot M
Het avontuur begint in 1982 met A is for Alibi. Dit is meteen de introductie van Kinsey en haar manier van werken. De boeken die daarna komen, bouwen langzaam aan haar wereld en relaties op.
Je ziet haar groeien van iemand die net voor zichzelf is begonnen tot een doorgewinterde detective.
Als je de serie vanaf het begin leest, merk je hoe de schrijfstijl van Sue Grafton steeds beter wordt. De eerste twaalf delen nemen je mee in de beginjaren van haar carrière.
In M is for Malice zit je al op de helft van het alfabet. Het is een goed moment om even op adem te komen en te beseffen hoeveel je al hebt gelezen. De band met Henry Pitts, haar 80-jarige buurman, wordt in deze delen steeds sterker.
De latere jaren: N tot Y
Hij is haar vaste rots in de branding. Vanaf N is for Noose verandert er langzaam iets in de serie.
De verhalen worden complexer en de emoties van Kinsey gaan dieper. Je ziet haar niet alleen als detective, maar ook als mens met een verleden dat haar soms inhaalt. De boeken uit deze periode voelen wat rijper en dat komt omdat Sue Grafton zelf ook meer ervaring kreeg als schrijver. Het einde van de reeks is Y is for Yesterday.
Dit boek verscheen in 2017, vlak voor het overlijden van de auteur. Het voelt als een passend slot, hoewel het natuurlijk niet het beoogde einde was.
Als je deze volgorde aanhoudt, beleef je de volledige ontwikkeling van de serie.
Van het frisse begin tot het wat zwaardere, volwassen einde.
Waarom er geen 'Z' boek is
Het verdrietige nieuws
Veel fans wachten nog steeds op het allerlaatste deel: Z is for Zero. Helaas komt dat er nooit.
Sue Grafton overleed in 2017, net nadat ze Y is for Yesterday had afgerond.
Ze was al een tijdje ziek en had niet meer de tijd om het twintigste boek te schrijven. Het is een stilte die hard aankomt bij de fans die al decennia lang met haar meelezen. Het gemis van de Z maakt de serie ook weer bijzonder.
Een waardig afscheid
Het is een incomplete reeks geworden, net als het leven zelf. Sue Grafton liet weten dat ze wilde dat de serie eindigde bij Y.
Ze wilde niet dat iemand anders haar personage zou overnemen. Ze vond dat Kinsey Millhone alleen door haarzelf geschreven mocht worden. Hoewel we nooit de Z hebben gekregen, was Y is for Yesterday een emotioneel afscheid. Het verhaal sluit veel verhaallijnen af en geeft Kinsey een plekje in de wereld.
De wens van de auteur was duidelijk: liever geen verhaal dan een verhaal dat niet van haarzelf was.
Voor ons als lezers is het wennen, maar het maakt de reeks die we wel hebben des te kostbaarder. Je kunt de serie gewoon lezen tot en met Y. Het voelt af. Misschien niet zoals we hadden gehoopt, maar met respect voor de schrijfster. Het is een herinnering aan een geweldige auteur die een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten in de thrillergenre.
Karakterontwikkeling van Kinsey Millhone
Een vrouw met een verleden
Kinsey Millhone is niet zomaar een typische detective. Ze is een tweemaal gescheiden ex-politieagente die liever voor zichzelf werkt.
Ze houdt van haar vrijheid en heeft niet veel nodig: een goedkope kamer, een auto en een simpele maaltijd. Ze is nuchter en houdt niet van glamour. Die eenvoud maakt haar heel benaderbaar.
Je leert haar kennen als iemand die soms eenzaam is, maar diep van binnen wel houdt van de mensen om haar heen.
Haar verleden speelt een rol in bijna elk boek. De reden waarom ze de politie heeft verlaten, komt langzaam naar boven. Ook haar moeilijke relatie met haar moeder is een rode draad.
Henry Pitts en de vriendschappen
Sue Grafton schrijft dit zo subtiel dat je begrijpt waarom Kinsey doet wat ze doet. Ze is geen actieheld, maar een denker die met haar intuïtie werkt.
Een van de leukste elementen in de serie is de vriendschap met Henry Pitts, al kun je voor een andere spannende leesvolgorde van de Lottie Parker serie ook bij ons terecht.
Henry is een 80-jarige buurman die graag bakt en dingen repareert. Hij is de vaderfiguur die Kinsey nooit heeft gehad. Zijn rustige aanvulling op het chaotische leven van Kinsey zorgt voor balans in de verhalen. Zonder Henry zou de serie een stuk kouder aanvoelen.
Ook de ontwikkeling van haar vriendschappen met andere personages, zoals Rosie en haar neef, laat zien dat Kinsey langzaam een netwerk opbouwt. In de vroege boeken is ze nog een eenling, maar tegen het einde van de reeks heeft ze een hechte cirkel om zich heen. Die groei maakt het lezen van de hele serie de moeite waard.
Tijdlijn binnen de boeken
Een wereld die stilstaat
Een opvallend detail aan de Alphabet-serie is de tijd. De hele reeks speelt zich in-universe af in een periode van maar zeven jaar, namelijk van 1982 tot 1989. Ben je ook benieuwd naar de juiste leesvolgorde van de Atlee Pine serie?
Terwijl de echte wereld doorliep en de technologie veranderde, bleef Kinsey in de jaren 80 hangen.
Geen smartphones, geen internet, maar bellen vanuit een telefooncel en aantekeningen maken in een notitieboekje. De reden hiervoor is simpel: Sue Grafton wilde Kinsey niet moderniseren. Ze vond de jaren 80 de perfecte tijd voor een ouderwetse detective.
Zonder al die technologie moet Kinsey echt haar best doen om antwoorden te vinden. Dat maakt het speurwerk veel intenser en leuker om te lezen.
Waarom de tijd langzaam gaat
Je ziet haar praten met mensen, sporen volgen en logisch nadenken. Doordat de boeken in zo'n korte periode spelen, voelt de ontwikkeling van Kinsey heel natuurlijk. Je ziet haar niet ineens veranderen. Ze groeit stapje voor stapje.
De seizoenen wisselen, de verjaardagen gaan voorbij, maar de kern van wie ze is blijft hetzelfde.
Het is een bewuste keuze van Grafton om de focus te houden op de personages in plaats van op de actualiteit. Voor jou als lezer betekent dit dat je de boeken in een bepaalde sfeer leest. Net als wanneer je de Roy Grace serie op volgorde leest, voelt dit als een tijdscapsule.
Als je begint bij A en eindigt bij Y, beleef je een stukje geschiedenis mee. Tegelijkertijd blijven de verhalen over moord en verraad tijdloos. Dat is het knappe aan Sue Grafton: ze maakt een specifieke setting universeel boeiend.